خیره در حالت یک مردابم

که ز هر شور ونشاطی عاری است

می سپارد به فراموشی خواب

لحظه ها را که همه تکراری است

دیرگاهی است مرا می نگرد

با نگاهی که پر از بیزاری است

موج نور است که می پاشد ماه

عطر عشق است که در شب ساری است

هر چه من می شنوم فریاد است

هر چه من می بینم بیداری است

آه بگذار نداند مرداب