در باغ بود کاجی پر شاخ و سهمگین

دستی به یادگاری ٬ صد سال پیش از این

بر آن درخت نام دو دلداده کنده بود

پروانه و فریدون صد سال پیش از این

یک روز آمدند در این باغ دلنشین

گفتند :" نیست جایی زیباتر از زمین "

زیرا که سبزه بود و سرود پرنده بود

در آفتاب ٬ گرمی شادی دهنده بود

بس دلنواز بود تماشای فرودین

امروز زیر شاخه ی این کاج سهمناک

پروانه و فریدون گردیده اند خاک

رخسار زرد باغ پر از درد و رنج و باک

خورشید نیست...گرمی شادی دهنده نیست...

گل نیست...سبزه نیست...سرود پرنده نیست...

از باد سخت ،دامن دریاچه چاک چاک

اما هنوز بر تنه ی کاج سالدار

نام دو یار دیرین مانده به یادگار

بالای کاج ،تندر در ابر اشکبار

می غرد از ته دل " ای تیره آسمان!

جز نام چیز دیگر ماند در این جهان