قطره ای آبم ز چشمی اشکبار افتاده ام

پاره ای آهم به راهی بی قرار افتاده ام

آتشم٬ در خرمن آمال خویش افکنده ام

ناله ام،دردامن شبهای تار افتاده ام

بوسه ای نشکفته ام٬در موی او پیچیده ام

حسرتی بی حاصلم  در پای یار افتاده ام

گر جوانی می کنم در عشق او عیبم مکن

برگ خشکم در گریبان بهار افتاده ام

سینه ام لبریز گوهر بوده و ز دریای عشق

چون صدف با دست خالی بر کنار افتاده ام