تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق

که نامی خوشتر از اینت ندانم

وگرهر لحظه رنگی تازه گیری

به غیر از زهر شیرینت نخوانم

تو زهری زهر گرم سینه سوزی

تو شیرینی که شور هستی از توست

شراب جام خورشیدی که جان را

نشاط از تو غم از تو مستی از توست

به آسانی مرا از من ربودی

درون کوره غم آزمودی  

دلت آخر به سرگردانیم سوخت

نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند دل از عشق برگیر !!!

که: نیرنگ است و افسون است و جادوست !

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

که او زهر است اما ... نوش داروست !

چه غم دارم که این زهر تب آلود

تنم را در جدایی میگدازد

از آن شادم که در هنگامه درد

 غمی شیرین دلم را می نوازد

اگر مرگم به نامردی نگیرد:

مرا مهر تو در دل جاودانی است

وگر عمرم به ناکامی سرآید :